سوپرمایکرو از درهای خنک‌کننده ۱۲۰ کیلوواتی برای دیتاسنترهای هوش مصنوعی رونمایی کرد

شرکت سوپرمایکرو (Supermicro) به تازگی خط تولید سیستم‌های خنک‌کننده مایع خود را گسترش داده است. این شرکت با معرفی ده مدل جدید از «درهای پشتی مبدل حرارتی» (RDHx)، ظرفیت خنک‌کنندگی را از ۱۰ کیلووات تا ۱۲۰ کیلووات برای هر در، و تا ۲۴۰ کیلووات برای کل رک ارتقا داده است. این راهکار برای مدیران دیتاسنترهایی که به دنبال یک مسیر سریع و کم‌دردسر برای راه‌اندازی خنک‌کننده‌های مایع هستند، انتخابی ایده‌آل محسوب می‌شود.

عملکرد درهای مبدل حرارتی چگونه است؟

این درهای هوشمند روی رک‌های استاندارد نصب می‌شوند. از آنجایی که این درها گرمای خروجی سرورها را در همان نقطه خنثی می‌کنند، دیگر نیازی به ایجاد راهروهای گرم و سرد مجزا در دیتاسنتر نیست. این ویژگی، بخش بزرگی از هزینه‌های نوسازی دیتاسنترهای قدیمی را کاهش می‌دهد.

سوپرمایکرو این محصولات را هم با منبع تغذیه جریان مستقیم (DC) و هم با جریان متناوب (AC) عرضه می‌کند تا با زیرساخت‌های مختلف سازگار باشند. از دیگر امکانات این درها می‌توان به کنترل هوشمند فن‌ها، سیستم فن‌های پشتیبان و محافظت در برابر ایجاد شبنم (کندانس) اشاره کرد. سیستم مانیتورینگ نیز از طریق رابط‌های کاربری وب و نرم‌افزار اختصاصی سوپرمایکرو به راحتی قابل مدیریت است.

سازگاری با سخت‌افزارهای غول‌پیکر هوش مصنوعی

طبق ویدیوی معرفی سوپرمایکرو، این سیستم‌ها به گونه‌ای ابعادبندی شده‌اند که بتوانند داغ‌ترین سرورهای حال حاضر را خنک کنند. این درها برای خنک کردن سیستم‌های مجهز به پردازنده‌های GB300 و B300 انویدیا، معماری ورا روبین و همچنین پردازنده‌های آینده AMD با نام هلیوس، کاملاً آماده هستند. دقیقاً به همین دلیل است که سقف ظرفیت خنک‌کنندگی کل رک به عدد خیره‌کننده ۲۴۰ کیلووات رسیده است.

چرا ایده درهای خنک‌کننده دوباره محبوب شد؟

درهای پشتی مبدل حرارتی ایده جدیدی نیستند و جزو فناوری‌های قدیمی خنک‌کننده دیتاسنتر محسوب می‌شوند. اما با انفجار پردازش‌های هوش مصنوعی، این ایده دوباره جان گرفته است. اولین بار شرکت IBM در سال ۲۰۰۵ نسخه تجاری این درها را با نام Cool Blue روانه بازار کرد. آن درها تنها توانایی دفع ۱۵ کیلووات گرما را داشتند که برای مهار نیمی از گرمای رک‌های آن زمان کافی بود.

مشکلی که این درها در سال ۲۰۰۵ حل می‌کردند، دقیقاً همان مشکلی است که امروز با آن روبه‌رو هستیم: وقتی مصرف برق رک‌ها از توان سیستم‌های تهویه هوای دیتاسنتر فراتر می‌رود، شما دو راه دارید؛ یا باید گرما را دقیقاً در همان رک مهار کنید، یا انرژی بسیار زیادی را صرف خنک کردن کل اتاق سرور کنید.

مکانیک این سیستم بسیار ساده است؛ هوای داغی که از سرورها خارج می‌شود، پیش از ورود به اتاق دیتاسنتر، از میان لوله‌های پر از مایعِ درون این درها عبور می‌کند و خنک می‌شود. در نتیجه، هوای وارد شده به اتاق کاملاً خنثی است و فشار از روی کولرهای گازی برداشته می‌شود. مهم‌تر از همه، نصب این درها نیازی به دستکاری خود سرورها ندارد و همین موضوع آن‌ها را به بهترین انتخاب برای ارتقای دیتاسنترهای قدیمی تبدیل کرده است.

نقش این سیستم‌ها در عصر هوش مصنوعی

در عصر هوش مصنوعی، این درهای خنک‌کننده وظیفه دوم و مهم‌تری پیدا کرده‌اند: تکمیل کار خنک‌کننده‌های مستقیم. سیستم‌هایی که آب را مستقیماً روی پردازنده و کارت گرافیک می‌برند، معمولاً ۷۰ تا ۸۰ درصد گرمای سرور را جذب می‌کنند. اما مابقی گرما که از سمت رم‌ها، کارت‌های شبکه و منبع تغذیه تولید می‌شود، همچنان به صورت هوای داغ خارج می‌گردد.

ترکیب خنک‌کننده‌های روی تراشه با این درهای پشتی، باعث می‌شود ۱۰۰ درصد گرمای تولیدی رک، مستقیماً وارد چرخه آب شود. این دقیقاً همان استراتژی است که شرکت دِل (Dell) نیز سال گذشته روی آن سرمایه‌گذاری کرد. هدف نهایی تمام این غول‌های فناوری یک چیز است: انتقال هر یک وات گرمای تولید شده به درون آب، زیرا آب بهترین محیط برای مهار گرما و استفاده مجدد از آن است.